Bazı kitaplar vardır, asla bitmesin istersiniz. Kitapların sonu hep mutlu bitsin, çocuklar ölmesin, üzülmesin en azından kitaplarda. Çok duygulandım her sayfasında, her cümlesinde. Küçücük yaşlarına rağmen içlerindeki vatanseverlik o kadar güzeldi ki. Ama keşke sonu öyle olmasaydı. Bir 'Arsa' uğruna yapılan fedakarlık, ne kadar değerliydi onlar için. Özellikle Nemecsek ve Boka için. İkisini de görmeden o kadar çok sevdim ki. Yürekleri güzel çocuklarım demek istedim. Boka bir abi gibi yaklaştı, Nemecsek'e. Nemecsek de Boka'dan güç aldı. İkisinin dostluğu, kardeşliği hep sürsün isterdim. Diğer çocukların da emekleri fazlaydı ama beni derinden etkileyen Boka ve Nemecsek oldu. Kitap çok güzel, kesinlikle tavsiye ediyorum. Her şeyin kıymetini zamanında bilmemiz gerekir, öldükten sonra bir anlamı kalmıyor diyerek yazımı bitiriyorum. Herkese keyifli okumalar, kitapla kalın.
Boka, basit çocuk ruhunda derinden derine bir şeyler değişiyordu: Hayata dair, hani içinde hepimizin bazen kederli, bazen neşeli köleler olduğumuz hayata dair, bazı gerçekleri kavramaya başladığını hissediyordu."
"Daha birkaç dakika önce, yatağın kıyısına ilişmiş otururken ağlamamak için kendini zor tutuyordu. Şimdi ise, artık ağlayamadığını fark etti. Gözlerinden yaş gelmiyordu."