Ama neden senin canını bununla sıkayım ki? Neden tüm kederlerimi kendime saklamıyorum? Neden bana acıman ve beni suçlaman için daha fazla fırsat yaratıyorum? Ama neyse, bu da benim kaderimin bir parçası.
Başkalarını kendine göre değerlendirmenin nasıl bir ahmaklık olduğunu her gün daha iyi anlıyorum. Kendimle ilgili çok fazla sorunum var ve kalbim sürekli kederli. Öyle ki, insanlar bana biraz huzur verecek olsa, onlara hiç bulaşmayacağım.
Doğamız gereği kendimizi değerleriyle kıyaslama meyilliyizdir. Mutluluğumuz ve acılarımız da genellikle çevremizdeki nesneler ve insanlardan kaynaklanır. Bu yüzden hiçbir şey yalnızlıktan daha tehlikeli değildir. Yalnızken, hayal gücümüz devreye girip, bizi kanatlarının üzerine alarak kendimizi herkesten daha aşağıdaymışız gibi hissettirir