Elif

Meyhaneler sakini ol; iç, mihrabları yak, Kâbe’yi ateşe ver. Fakat ey insan, kendi cinsini incitme!
Reklam
Niçin kalbinin eşiğinde senelerce inledim? Niçin ben kalbinin kapısına geldiğim ilk gün bana: “O kalp değil bir cümle-i asabiyedir” demedin?
Ah insana duyacağı, isteyeceği bir şekilde gelmeyen hıyanetkâr saadet! Benimki işkenceli bir saadet. Hemen gözlerimi açacağım diye korktuğum birer sabah rüyası. Bir şey söyleme bana. Biliyorum, fakat artık ben, ben değilim!
Ah o kadar yavaş yavaş, o kadar tatlı tatlı gülüyor ki. Elimden katre katre giden bu sevgili, pek sevgili kadınla beraber ben de benliğimden katre katre akıp gidiyorum.