“Zavallı yaratık, benden korkması gerektiğini bilmeyecek kadar aptal. Aynı senin gibi.” Bran’in ifadesi cansızdı ama gözleri kahkahayla ışıldıyordu. Daniel da güldü.
Daniel uzun bir süre onun profilini seyretti sonra mırıldandı, “Öldüğünü sanıyordum.”
“Öldüm. Oldukça uzun süredir öyleyim.” Bran’in ağzı seğirip bir gülümsemeye dönüştü. “Fakat ölümle pek iyi anlaşamadığımızı gördüm. Uyumaya devam edin, Bay Kane.”
“Bana artık Daniel demelisin. Birbirimize ilk adlarımızla seslenmek için yeterince şey yaşamadık mı sence?”
“Sanırım öyle, Daniel.”