“İnsan ömrünün hazanında gençliğini arar. “
Trajikomik akıcı bir tiyatro oyunu okurken sıkılmazsınız.
Ana karakterler Refi efendi yaşlı ve zengin bir adamdır ve yaşlılığının son demlerinde evlenmeyi düşünür fakat evlilik fikrine kesin olarak gençliğinde sevdiği ve kavuşamadığı kadına benzer bir kadın olduğunu görünce karar verir. Genç karısı Şahende ye aşık olur.
Şahendenin sevdiği ise başka bir genç delikanlı olan Nuridir. Nuri ve Şahende birbirlerine sözler verseler bile evlenemezler. Şahende dayısı (Akif bey) ve yengesi( Arife hanıma) boyun eğip sırf zengin olduğu için yaşlı olan Refi efendi ile evlenmek zorunda kalır. Bu zoraki evliliğe genç aşkı Nuriyi düşünerek dayanmaya çalışır fakat onu daha kötü bir şey bekler. Refi Beyin kızı(Naime ) ve kocası (İhsan) onlarla yaşar.
İhsan Bey Şahendeye aşık olur ve onun evlenmeden öncesi aşık olduğu Nuriyi araştırır. Nurinin evlenmiş olduğunu öğrenip bunu Şahendeye karşı kullanır. Çünkü Şahende bu evliliğinde Nuriyi düşünerek dayanma gücüne sahiptir. İhsan, Şahendeye bu gerçeği söyleyerek onu bu zoraki aşka mecbur etmeye çalışır.
Şahende karakteri ahlak adı altında bastırılan bir karakterdir. Kadının toplumda bir karar verme yetisinin olmadığı , sürekli yönlendirip susturulmaya çalışıldığını anlatır.
Şahende , Refi efendinin, eksik kalan duygu dünyası için hayatı ve seçimi elinden alınmış susturulmuş bir kadındır. Oyun sonunda okuyucuya bu karakter ile verilen mesaj ise toplumun günah keçisi kadın ilan edilir.
İhsan Bey, Şahendenin evliliğinin zoraki ve yapaylığını dile getirip aslında Şahende için yaşanmamış bir hayat ihtimalini dile getirir. Şahendeye duyduğu aşk gerçektir fakat imkansız, zamansız ve zoraki olduğu için tehlikedir.
Peki oyunda sürekli yer alan hizmetçiler (Ayşe- Selime-Anka) bu hizmetçiler Refi efendinin