“Düşüncelerimi kafamdan atmaya çalıştım ama bilgiyle birlikte üzüntüm de arttı. Ah, keşke ormanımda kalsaydım da, açlıktan, susuzluktan, sıcaklıktan gayrısını bilmeseydim, hissetmeseydim! Ne garip şeydir bilgi! Zihne kayadaki yosun misali yerleşti mi, bir daha ayrılmaz oradan. Tüm düşünce ve duyguları silkeleyip atmayı arzuladığım oldu, fakat öğrendim ki acı hissini yenmenin tek bir yolu vardır ve o da ölümdür… beni korkutan, fakat anlayamadığım bir hal.”
“ Ateş bana müthiş bir haz verdi. O coşkuyla elimi korların içine soktum, fakat acıya bağırarak hemen geri çektim. Aynı şeyin birbirine bu kadar zıt etkiler yaratabilmesinin ne kadar tuhaf olduğunu düşündüm.”