“Baksanıza, biz neden öyle hep kardeş kardeşe olamıyoruz? Neden en iyi insan bile sanki hep bir başkasından bir şeyler gizliyor ve ona karşı susuyor? Doğrusu neden, eğer boş yere konuşmadığını biliyorsa , kalbinde ne varsa doğrudan söylemiyor? Herkes gerçekte olduğundan daha katı görünmeye çalışır, sanki herkes açıkça dışa vursa duygularıyla alay edileceğinden korkmaktadır...”
“Ah, Nastenka! Sonuçta hüzünle yalnız kalır insan, tam anlamıyla yalnız ve hatta yazıklanacak bir şey bile olmaz -hiç, tam olarak hiç... Çünkü kaybolup giden her şey, her şey hiçtir, aptalca, yuvarlak sıfır, yalnızca hayaldir!”