Hayattan tam zevk aldığım an tekrar nefret ediyorum.
Bu nefretse bana düşüncelerimi hatırlatıyor. " Düşün, düşün ki ölme; kıyma kendine. Kıydırırlarsa kendine yazıklar olsun sana! Düşünmekten de mi vazgeçtin? Bu kadar mı nefret dolu kalbin? Bu kadar mı vazgeçtin ruhundan? Hoş ya, ruhuna kavuşmak için verilen bir ödün değil miydi bu can? Kısaca bu kadar mı muhtaçsın ruhuna?,,