Kendimi ararken, onları/başkalarını/başka insanları buluyorum.
Ve onları bulurken, yavaş yavaş kendimi bulur
gibiyim.
Kurallar içinde bulamaz insan kendini, bunu çoktan anladım.
Bir harf mi bu?
Yoksa bir sayı mı? (Sıfır? Beş? Ya da on bir?) Yoksa bir işaret mi? (Orto'nun ya da Oksijenin
O'su?)
Yoksa Fenike alfabesinin göz anlamına gelen O'su mu?
Yoksa geometrik bir biçim mi? (Çember? Daire?) Yoksa bir simge mi?
Yoksa bir hiç mi? O- olmayan?
Bir ünlem mi?
Yoksa dilimin üçüncü tekil şahıs zamiri mi? Yoksa bir sıfat mı? (Uzakta olan. Orda bulunmayan.)
Yoksa dünya mı?
Bilmiyorum.
Eksildiğimi hissediyorum yavaş yavaş. Olduramadığım her şey, beni başkalaştırdı. Dün olduğum insanı çok özlüyorum. Yarınla kavgalı, bugüne düşman, düne kırgınım. Dönülmez yolların tam ortasında gökyüzüne bakıyorum. Tanrım, bana ellerini ver. Kendimi çok özlüyorum. Barışalım mı?