Elif
@eliifpolat
33 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
Klasik bir Ahmet Ümit romanı. Okurken sıkıldığım zamanlar olmasına rağmen, “Acaba katil kim ya?” diye düşündürüp, olası tüm ihtimalleri düşündürdükten sonra şaşırtarak bambaşka bir sona ulaştıran ve bu sayede insanı kitabı son sayfaya kadar okumaya sevk eden bir romandı. Konu ve yazarın eseri kaleme alış tarzı olarak da çok etkileyiciydi aslında, bir kitabın içerisinde iki ayrı dünyanın hikayesi barınıyordu. Üzerinden yıllar geçse de hafızamda yeri olacak bir kurguydu.
“…bozulmuş bir zihnin yazgıya karşı düşmanlık silahı, üzüntünün silahlanmış kızı olan intihar, kulağına gayet çekingen, gayet yavaş bir şeyler söylüyordu:
“Sonu olmayan bir acıdan seni ben kurtarırım!”
“O gülümseyişler ki hayatın en acı, en karanlık taraflarını aydınlatmak için ilahî bir ışıktır.”
“Bu geçip giden hayatta sonsuz olmaya değer ne kadar an ve saniye vardır?”
“Bir kalp, sevmek için mutlak servete, soyluluğa mı muhtaçtır? Bence, en halis talih, ruhun göründüğü iki güzel göz; en büyük servet, kalbin hissini gösteren gül renginde dudaklardan yansıyan gülümsemedir. Güzellikten büyük asalet, kalp saflığından büyük servet mi olur?”