Cemile

Reklam
Oysa insan, yüksek sesle yaşamayı öğrenebilseydi, kendi celladına “yeter” diyebilirdi.
“Ben” dediğimiz şey, sanıldığı gibi hırslarımızın merkezine yerleşmiş bir ego değil; korkularımızın üzerine örülmüş bir savunma duvarı olabilir. Çünkü insan, en çok korktuğu anlarda “ben” diye bağırır: Kendini korumak için. Varlığını ispatlamak için. Kaybolmadığını göstermek için.
Belki de hiç beklemediğim bir anda çıkacak karşıma. “Leyla” diyecek ben yoldan geçerken. Duyacağım o sesi. Bir an duraksayacağım. Yağan gözyaşlarını süpürüp yanaklarımın yokuşlarından Döneceğim sokağının köşesinden.
Düşünmek için durmak, algoritmaların sevdiği bir şey değil ne yazık ki.
Reklam