“Ben” dediğimiz şey, sanıldığı gibi hırslarımızın merkezine yerleşmiş bir ego değil;
korkularımızın üzerine örülmüş bir savunma duvarı olabilir.
Çünkü insan, en çok korktuğu anlarda “ben” diye bağırır:
Kendini korumak için.
Varlığını ispatlamak için.
Kaybolmadığını göstermek için.
Belki de hiç beklemediğim bir anda çıkacak karşıma.
“Leyla” diyecek ben yoldan geçerken.
Duyacağım o sesi.
Bir an duraksayacağım.
Yağan gözyaşlarını süpürüp yanaklarımın yokuşlarından
Döneceğim sokağının köşesinden.
