“Artık kimsenin düşeyazarken tutunuverdiği bir şey olmak istemiyorum.”
“Ben önemli değilim, diyordu. Sen de değilsin. Kendini önemli sananların hiçbiri önemli değil. Yaşa sadece.”
“...evlat gibi üzerine titrediğin ama işte bir gün gelip vedalaşılması icap eden kitaplarını öyle birine emanet etmeliydin ki, bir daha dönüp almayacak da olsan, bundan böyle emin ellerde olduklarını bilmen gerekirdi.”
Romanlara bir öykü kitabı ile ara vermek istedim. 5 öyküden oluşan Nohut Oda’nın tüm öyküleri de birbirinden şahane ve etkileyici. Okurken çok keyif aldım. Öykülerin isimleri; Kalanlar, Son Bir Çay, Annemin Çadırı, Görüşürüz ve Kız Kardeşim Handan. Herbiri sizi farklı evlere misafir ediyor ve sizde farklı hisler uyandırıyor. Aslında hepsinin buluştuğu ortak bir kavram var “mekân”. Mekân arayışı, o mekâna ait olmama duygusu, mekânda var olma... Dediğim gibi toplam 5 öykü ve bu öykülerde de 5 farklı hayat var. Kimi öyküde içim burkulurken kiminde ise o kişinin adına sevinip oh çektim.
İlk Melisa Kesmez kitabımdı fakat son olmayacak. Gönül rahatlığıyla tavsiye ediyorum, beğeneceğinizi umuyorum
