İki dost birbirine fazla düşkün olmaya görsün, er geç bir kara kedi giriyor aralarına. Allem edip kallem edip iki dostun gönül ve iş birliğini bozar bu kara kediler. En kabasından en kötüsüne kadar, türlü dedikoduları birer ısırgan misali getirip sürerler dostluğun can evine: güven duygusuna. Bu doğu gökleri altında ne dostluklar çözülmüştür pisi pisine, ne işler yarım kalmıştır bir hainin uyandırıverdiği sinsi kuşkularla! Dedikodu, aslana dünyasını zehreden bir sivrisinek gibi ne gürbüz yüreklerin hakkından gelmiştir. Dostlarda kabahat: Kulak vermesinler onun bunun sözüne, diyeceksiniz. Ben de öyle diyorum. Diyorum ama her türlüsünden kaçındığım dedikoduya ben de kulak vermezlik edemiyorum her zaman. Insanın tek başına karşı koyacağı belalardan değil bu: Bir salgın mikrobu gibi bir şey! Zayıf bir anınızı bulup biniveriyor dalınıza.
Reklam
#BenlikSaygısı
/Benlik saygısını yüksek seviyede ve tutarlı olarak sürdüren normal sağlıklı kişilerin canlı ve enerjili olmakla özdeşleştiği saptanmıştır. Bu kişiler, kendilerine güvenen kişiliktedirler. Zayıf yapılanmış benlik saygısına sahip kişiler ise canlılıklarını ve enerjilerini kaybeden, kendilerine güvenmeyen, hatta kendini utanç verici, değersiz ve çaresiz hisseden, başarı ve becerileri azalan kişilerdir.
/ Bilimsel çalışmalar belirtmiştir ki ruhsal dayanıklılık yüksek düzeyde benlik saygısı ve stresle baş etmenin önemli göstergelerinden biri olarak devreye girmektedir. Psikolojik dayanıklılık, insanın olumsuz yaşantılar karşısında gösterdiği uyum ve başa çıkabilme becerisi olarak değerlendirilmektedir.
/Yüksek benlik saygısının psikolojik dayanıklılığa ilişkin önemli bir koruyucu faktör olduğu saptanmıştır. Ayrıca bireyin benlik saygısının düzeyi, stresle baş edebilme yeteneğini de etkilemektedir. Dolayısıyla benlik saygısı yüksek olan bireyler stresli durumları tehdit edici olarak algılamak yerine fırsat olarak değerlendirmekte, kaygı ve stresle daha iyi baş etmektedirler.
YANİ benlik saygısının bireyin ruhsal durumuyla doğrudan İlişkisi vardır.
#Yolcu
Bir yere ait olmanın mümkün olacağına inanmazdım. Bu yüzden fırsatını bulduğum ilk anda doğduğum ve doyduğum yeri terk ettim. Tecrübe edebilmek, öğrenebilmek, kıyaslayabilmek ve konforlu bir hayat sürebilmek için. Tabii ki birçok şey yaptım. Peki ya kaybettiğim, artık istesem de ulaşamayacağım duygular... Onların da farkında mıyım? Gelgitler üzerine kurulu bu düzende ait olduğum yeri arayıp bulmak ne kadar mümkün? Tüm bu soruları ve daha nicelerini evimi bulmak için kendime sordum ve zamanla fark ettim ki yolcu olmak, aslında herkes gibi olmamak için yaptığım bir eylemmiş.