Elif Naz
@ellythegreen
Şu anda okuduğu kitap
SPOILER!!!
Kardeşimin Hikâyesi, okurken beni bu kadar şoka sokan çok az kitap olmuştur. Yaklaşık on günde okuyup bitirdim ama bu, kitabın yavaş ilerlemesinden değil; aksine her sayfasında insanı şaşırtmasından kaynaklanıyor. İlk sayfasından son sayfasına kadar elimden düşmedi. Sürekli “şimdi ne olacak?” duygusuyla okudum ve en son sayfada bile hâlâ şaşırıyordum. Duygusal olarak bana her şeyi çok güçlü bir şekilde yaşatan, gerçekten muhteşem bir kitaptı.
Roman, bir yandan işlenen bir cinayeti adım adım ilerletirken, diğer yandan Ahmet Arslan’ın hayat hikâyesini anlatıyor. Bu iki anlatıyı aynı anda yürütüp, karakterleri bu kadar derinlikli bir şekilde işleyip sonunda her şeyi ortak bir noktada birleştirmek inanılmaz etkileyiciydi. Ahmet Arslan’ın kızına olan bağlılığı, onu hayatında tutma çabası, yaşadığı ilişki boşlukları ve geçmiş travmaları yavaş yavaş açılıyor. Okur olarak hem cinayetin peşinden gidiyorsun hem de bir insanın ruhunun içine giriyorsun.
Kitapta beni en çok etkileyen noktalardan biri, Ahmet Arslan’ın insanlarla kuramadığı fiziksel ve duygusal temas oldu. Yaşadığı bazı olaylardan sonra kimseye dokunamayan bir adam hâline geliyor. Sevgi ve sarılma ihtiyacını bir insandan değil, bir makineden karşılamaya çalışması çok çarpıcıydı. Sarılma makinesi, onun yalnızlığının ve duygusal açlığının somut hâli gibiydi. Teselliyi orada araması ve sonunda o makinenin “kucağında” ölmesi, kitabın en sarsıcı anlarından biriydi.
Ayrıca romanın sonunda okuru aktif olarak işin içine katan, bölümlerden harfler çıkararak gerçeğe ulaşma fikri çok yaratıcıydı. Polisiye bir merakla ilerlerken bir anda edebi bir oyunun içine giriyorsun. Ahmet Arslan’ın zihni yerine geldikçe yaşadığı duygu karmaşası, bunalımlar ve iç çatışmalar da çok gerçekçi yansıtılmış.
Kısacası, Kardeşimin
Reklam
“Ne mutlu cehaletin koruyucu rahmi içinde bir cenin gibi büzülüp yatanlara”
"Aşk denen şey bazen yürür, bazen uçar, bazen koşar biriyle birlikte; bir başkasıyla ölümcül yürüyüşe çıkar; üçüncüyü buzdan heykele çevirir; dördüncüyü atar alevlerin içi-ne. Birini yaralar, öldürür ötekini. Aynı anda çakıp sönen bir şimşeğe benzer. Geceleyin saklar şafakta zapt edilecek olan kaleyi. Çünkü dayanacak güç yoktur karşısında."
İnsan soyu zayıf, kırılgan, ölümlü, her türlü hastalığa, kazaya, acıya açık ama kendini avutarak yaşıyor, bunları unutuyor. Işte anahtar kelime bu; hayatın özü, büyük sırrı; olmazsa olmazı: Unutmak. Eğer unutmak diye bir şey olmasaydı, yaşam da olmazdı. Insan, unutmadan hayatını sürdüremez."
Reklam