Ben çocukken bir öğretmen şapkamı çıkarmamı söylediğinde çıkarırdım. Bugün bir öğretmen öğrenciden Şapkasını çıkarmasını istese annesinden bir e-posta gelir; şocuğun aslında şapkasıyla kendini daha rahat hissettiğini açıklayan bir e-posta.
Şu lanet şapkayı çıkar işte.
Öğrencilerim derste müzik dinler, ben de nazikçe kapatmalarını rica ederim, ama anında havaya kâğıtlar savrulur:
Resmi teşhisler, psikolog raporları, bu özel öğrenci için derste müzik dinlemesine izin verilmesi gerektiğini destekleyen belgeler. Tartışmanın anlamı yok, uğraşmaya gerek yok; modern eğitim sistemi böyle ve öğrenci her zaman haklıdır.
Haklarla şişirilmiş ama sorumluluktan azade öğrenciler,kavga eden çocuğuna neden kavga ettiğini sormak yerine öğretmeni polise şikayet eden ebeveynler…
Bir sürü kitap okudu ama içindeki huzursuzluk azalmak
yerine daha da büyüdü. Her kitabın tek tek her sayfası bilgi âlemine açılan birer gözetleme deliğiydi. Okudukları açlığını daha da artırdı.
Ya Ruth'un elleri... Yumuşaktılar, çünkü hiç çalışmamışlardı. Geçinmek için çalışmak zorunda olmayan bir kişiye dair o dehşetli düşünce aklından geçince Ruth ile arasındaki boşluk daha da büyüdü.