Bir an geldi, hazır olduğunu hissetti, başını aydan yana çevirdi ve ‘Ay ışığına Övgü’ sonatını çalmaya koyuldu; ayın müziği dinlediğini, onurlandığını, yıldızların onu kıskandığını biliyor gibiydi.
Şairler dolunayı severler; hakkında binlerce şiir yazılmıştır. Oysa Veronika en çok yeniayı severdi, çünkü daha gelişecek, büyüyecek, kendi yüzeyini tümüyle ışığa boğacak zaman olurdu, kaçınılmaz yok oluşundan önce.