Kendi iyiliği için gitmişti, başka bir şey için değil.
Belki kar, belki yemek ya da belki de hayatımın imkânsızlığı yüzünden yatağıma gidip dokunulmamış bir geçmişe uyanabileceğimi umut ettim. Kocaman bir kısır döngüde gibiydim ve başlangıç noktasındaki kendimle karşılaşmıştım.
Yapış yapış korkular, tehlikeli düşünceler ve daha uygun bir zamanda ortaya çıkarmak için sakladığım gölgeler. Bunları sonsuza kadar unutamazdım, muhakkak hatırlayacaktım. Ama bütün karanlık yerlerin ışığa ihtiyacı yoktur; bunu hatırlamam gerekiyor.
Zaman her şeyi köreltiyor. İnsanlar unutuyor, bıkıyor, yaşlanıyor ve gidiyor.
İhtiyaçlarımın bilinmezliği beni korkutuyor. Ne kadar büyükler ne kadar yüksekler bilmiyorum, tek bildiğim karşılanmadıkları.