Ağaçlar sabrın simgesiydi: bu yağmurlu sabaha ve bundan sonra gelecek nice yağmurlu sabahlara şikayet etmeksizin göğüs geriyor, mevsim değişimlerine ayak uyduruyorlardı. Fırtına çıkınca huysuzluk yapmıyorlar, diyarlarını terk etme arzusu duymuyorlar, aniden başka bir vadiye seyahat etmeye karar vermiyorlardı.
Yaşam bir hastanedir, hastalık sürekli yattıkları yeri değiştirme saplantısı içindedir. Bir hasta kaloriferin yanında acı çekerse cam kenarına geçince her şeyin daha iyi olacağını düşünür