Dünya çok büyük ve biz çok küçüğüz. Yine de biliyoruz,hissediyoruz. Biz başıboş atomlar değiliz,gücümüzün ve irademizin sınırlarına kadar dünyanın bir parçasıyız. Ölmek bile bunun bir parçası. Ölsek de,yaşasak da,var olmaya devam ediyoruz.
Kendinden vazgeçen insanın başka bir yuvası olmazmış. Anladım ki kendini yuva bellemeyeni,başka hayatlar yoluna katmazmış. Bir başkasına ihtiyaçtan,muhtaçlıktan koşan kimse gerçekten haz almıyor,kendini kandırıyormuş. Birinin üzerine yıkıldığında hiç kimse elinden tutup kaldırmıyormuş.
İnsanın dünyada ne kadar kalacağı o dünyaya gelmeden önce kararlaştırılmıştır. Dünyada ne kadar eğlenirsek eğlenelim süremiz bir gün bitecek, verilen vade tamamlanacak. O halde sadece nereye gideceğini bilmek yetmez, yol boyu orayı unutmadan yürümek de gerekir.