Her otobüse bindiğimde önünden geçtiğim evlerin hayatlarını düşünürüm.
Kendime sorararım" Acaba nasıl bir hayatları var, mutlu yaşıyorlar mı, zorluklara karşı nasıl mücadele ediyorlar ya da mücadele etmeyi biliyorlar mı yoksa kader deyip her şeyi kabul mü ediyorlar? Üzüldüğünde ağlamayı başarabiliyorlar mı ya da mutluyken korkusuzca gülebiliyorlar mı? "
Bu soruları artık evler için değil bir ülke için soruyırum kendime...