Gözlerim dışarıya dalmadan önce ne düşünüyordum? Bilmiyorum... İrade mi? Çaba mı? Yaşamak mı?
Etrafı saran yoğun ışık seline bakılırsa gökyüzü hemen tamamen maviye kesmiş olmalı. Ama içimde hiç huzur yok - ah, huzur nedir asla bilemeyeceğim, asla! -, yüreğimin derininde, bir vakitler sattığımız o evin bir köşesindeki ihtiyar kuyu, yabancılaşmış bir evin tozlu tavan arasına tutsak kalmış çocukluğumun anısı var. İçimde huzurdan eser yok, hayır, ama -ne yazık! - huzuru tatmak için istek de yok.