Emine Tunç Köşker
@emiibookss
İnstagram: emiibookss
Ayfer Tunç’un Annemin Uyurgezer Geceleri, beni yine hiç şaşırtmayan harika bir Ayfer Tunç romanı oldu. Kitap çıktığı andan beri radarımdaydı; alıp okumak için sabırsızlanıyordum. İyi ki okumuşum, bayıldım.
Romanda üç kuşak kadının hayat hikayesi iç içe anlatılıyor: Şehnaz, Şehnaz’ın annesi ve anneannesi… Aynı evde yaşayan, ortak bir kaderi paylaşan üç kadın. Bu üç karakter üzerinden Türkiye’deki kadın gerçeği tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriliyor. Her kuşakta kadınların yaşadığı zorluklar, hayata tutunma çabaları ve toplumsal baskının cenderesinde sıkışmışlıkları romanın ana meselesi. Yani bu roman bize travmalı hayatları,sırları, itirafları, yaşanmış ya da yaşanamamış aşk hikayelerini, derin psikolojik tahlilleri kusursuz bir şekilde anlatıyor.
Hikaye, Şehnaz’ın toplumun asla onaylamayacağı bir ilişkiyi yıllarca sürdürmesi ve bu yılların ardından dönüp geçmişini anlatmasıyla şekilleniyor. Romanın başında Şehnaz’a çok kızdım. “Bir kadın kendine neden bunları yaşatır, nasıl bu noktaya gelir?” diye düşündüm. Kendine sahip çıkmasını, toparlanmasını istedim.
Ama sayfalar ilerledikçe, asıl hikâyeyi öğrendikçe fikrim değişti. Kaderin onu bu noktaya sürüklediğini, aslında önüne gerçek bir seçim şansı bırakılmadığını, hayatın bir mecburiyeti olarak bunları yaşadığını gördüm. Ve bazı yerlerde Şehnaz’a hak vermeye başladım. Çünkü bir narsistle karşılaşmak hayatı bu şekilde manipüle edilerek gayet yok edilebiliyor artı Şehnaz’ın bilmeden hiç tanımadığı bir baba motifine çekilmiş olması gerçeği de var.
Bir de romanı okurken aklıma sürekli Ayfer Tunç’un Yeşil Peri Gecesi’ndeki Şebnem karakteri geldi. Yer yer kişilik özelliklerini birbirine çok benzettim; iki kadın arasında ciddi paralellikler gördüm. Benim gibi her iki kitabı da okuyup bu benzerliği fark eden var mı?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ahhh Osman ahhhh…
Ne desem ne yazsam bilemiyorum, bir insan neden bu kadar korkak olur neden bu kadar zayıf olur bilmiyorum.
Roman Osman’ın başına gelen trafik kazasıyla başlıyor hayattan bu kadar korkan ve zayıf karakterli Osman’a harfiyat kamyonu çarpıyor hayatın oyununa bakın ki…
Osman, Nişantaşı’nda doğup büyümüş, profesör bir babanın iki evladından biridir. İyi eğitim almış, hep varlık içinde yasamış, yakışıklı, yetenekli bir adamdır. Ancak o kadar değildir çünkü aynı zamanda hedefsiz, ömrünce hiç çalışmamış ve dahası berbat bir çocukluk, ilk gençlik geçirmiştir ve bu yaşananlar tüm hayatını etkilemiştir ki Osman da bu etkiyi kırmak için hiç çabalamamış be, insan okurken neden böylesin Osman çabala sarıl hayata yeter bu aylaklık diye bağırmak istiyor.
Osman'da iki tekniğin bir arada kullanıldığını görüyoruz. Buna göre, Osman hakkında araştırma yapan anlatıcı, bir yandan röportajlar yaparak onun hayatına giren kişileri konuşturuyor. Öte yandan bir sahafta bulduğu Osman’ın günlüğünü de kronolojiye uygun olarak okuyor ve bütün bir hikayeyi bize anlatıyor. Nihayetinde Osman, arabesk hayatları hiç de arabesk olmayacak bir biçimde yazabilen Ayfer Tunç’un tipik bir romanı, çok başarılı. Her zamanki gibi insanı sarsan aforizmalarıla dolu.
Roman boyunca Osman Şebnem’e aşık mı emin olamadım açıkçası bence annesinin yerine koymuş, kaybettiği anne şefkatini Şebnem’le doldurmuş bir adam kendisi.
Hepimizin korkuları ve zayıflıkları vardır. Kimimiz bunlarla yüzleşir üzerine gider, kimimiz
görmemezlikten gelir kabullenmez. Osman'ın
korkularının ve zayıflıklarının hayatında neler
yaşamasına sebep olduğunu okuyoruz. #KapakKızı ve #YeşilPeriGecesi kitaplarının devamı olan #Osman ile seriyi bitirmiş oldum. Bu seriden alınması gereken o kadar çok hayat dersleri var ki. Daha önceden
Yeşil Peri Gecesi inceleme
Harika bir “günümüz toplum eleştirisi” Ayfer Tunç’un Yeşil Peri Gecesi. İnsanların çıkarları uğruna kimseye acımadığı ezip geçtiği bir toplumda yaşadığımızı gözler önüne seriyor.
Kapak Kızı’nın merak edileni, hayal kurulanı, sorgulananı, vicdan sorgulatanı Şebnem’in hikayesi bu. Güzel hem de çok güzel olmak nasıl bir lanettir! Kaderini güzelliğinle yönlendirmek, zekanı hiçe saymak senden neleri götürür? Çok güzel hayat dersleri veren bir hikaye. Büyüklerin “Yüzün güzel olacağına kaderin güzel olsun” sözünü doğrulayan bir başyapıt bence. Şebnem’e bakarsak annesinden nefret eden onun gibi olamayacağım derken naturalizmin doruklarında bir soya çekim görüyoruz Şebnem’de.
Babasının öfkesi, annesinin bencilliği
derken oradan oraya savrulur. Yatılı okullarda okumuş, öğretmenlerinin "gözün kapalı kazanırsın üniversiteyi, çok zekisin, yapma, etme" demelerine rağmen inat edip okumamış. Sırf babası kahrolsun, annesi mahvolsun diye.
Gördükleri ve yaşadıkları ona insanlar hakkında tecrübe kazandırırken bir yandan da gittikçe dibe batmasını sağlamış. Güzelliğin bile bir yerden sonra şanssızlık olduğunu öğretmiş. Bundan sonra da varoluşunun tek amacı kendini yıkmak olmuş.
Hayatta en çok babasını sevmiş. Kazadan beri sevgi göstermeyen, onu sürekli iten babasını
aramış tüm erkeklerde. Bir kere bulmuş ama o da Şebnem’i terkedip gitmiş. Sevgiye aç olan Şebnem aşık olduğunu ve sevildiğini düşündüğü için Osman ile evlenmiş. Zamanla evlendiği adamın karasından cok annesi olduğunu farketmiş. Evliliği sırasında yaşanılan bazı olaylar Şebnemi bazı kararlar almaya itiyor. Kararlar Şebnem’in sonu da olabilir, yeni bir başlangıca da yelken açabilir. Aile ilişkilerini sorgulayacak, Şebnem'in yasadıklarına akıl sır erdiremeyecek, soluksuz okuyacaksınız. İnsan kendini yakar mı evet insan en çok
Ayfer Tunç’un kalemini çok severim benim için özel bir yeri vardır. Kapak Kızı üçleme bir serinin ilk kitabı. Bu romanda matruşka gibi iç içe geçmiş insan hikayeleri var ama hepsinin ortak noktası tek bir kişide toplanıyor. Eserimiz bir trende geçiyor tren yolculuğu boyunca üç ana karakterin bir şekilde “Ayın Kızı Şebnem” etrafında birleşip hayatı sorgulamayla toplumsal bir irdeleme ile başbaşa kalıyoruz. Belki okuyan bazı kişiler bu kadar da tesadüf olur mu demiş olabilirler ama ben öyle düşünmüyorum çünkü hayatta neyden kaçarsak hep önümüze o gelir bu karakterler de aslında Şebnem’den kaçtığı için bir şekilde Şebnem’de birleşiyorlar.
Toplumumuzdaki sahte aile hayatını Ayfer Tunç öyle bir irdeliyor ve gözümüze sokuyor ki sizde her şeyin yapmacık tozpembe dünyanın aslında tamamen bir çöplük olduğunu görüyorsunuz. Bir trenin yemekli vagonunda farklı bakış açılarıyla insanların hayata, aileye ve değer yargılarına şahit oluyoruz, bir şekilde bu yemekli vagondan Şebnem‘e açılan bir pencere var tabii ki roman boyunca Bünyamin, Selda ve Ersin’in hayatlarına dair küçük noktalar öğrensek de merak etsek de asıl merak ettiğimiz bu üç karakterin hayatından ziyade Şebnem oluyor o yüzden ben Yeşil Peri Gecesi’ne geçmeyi iple çektim diyebilirim.
Özetle üç ayrı insanı bir dergi kapağındaki kız ile bir yemekli tren vagonunda buluşturup akıcı bir dille anlatılan enfes hikaye. Aslında hepimiz aynı trendeyiz dedirten bir Ayfer Tunç romanı. İnsan analizleri ve iç sesleri ile yine gönlümü çaldı bu eseri de.
Son olarak romanı genel olarak çok beğendim güzel bir altyapı sunulmuştu diğer eser için.
Okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar diliyorum
