“Keşke imkân olsaydı da (ki insan tabiatı için bu asla mümkün değildir) herkes, hepimiz, benliğimizin en gizli köşelerini olduğu gibi açığa vurabilseydik; başkalarına, hatta en yakın dostlarımıza, sırası gelince kendimize bile itiraf etmekten çekindiğimiz ne varsa, hepsini korkmadan ortaya dökebilseydik, dünyayı saracak pis kokudan hepimiz boğulurduk.”
"Hayat seni istediği kadar ürkütsün, canını yaksın,
en yakınların çirkin maskeler taksınlar...Hayat bu, de kendi kendine, ikinci kez çağrılmayacağım bir oyun,
bir zevkler ve acılar oyunu, bir aktör ve bir gözlemci olarak sonuna kadar oyna, gözlemcilik daha iyidir,
ne zaman istersen bırakabilirsin."
Homeros da Odysseia’ da Odysseus’tan bahsederken buna benzer bir tespitte bulunur:
“… göğsüne vurarak kalbine seslendi, dayan kalbim,
bir zamanlar daha büyük kötülüklere dayanmıştın…”