SENSİN
Beni bazen yavaşlatırsın, belki bir hastalıkla
Unutmuşumdur seni, hatırlatırsın kendini.
Unutmuşumdur dua etmeyi, istemeyi,
Şükretmeyi, hamd etmeyi...
Bir iflasla yavaşlatırsın
Ölmeyecekmiş gibi yaşayan hırsımı,
aç gözlülüğümü, tamahımı...
Frene basmayı unutan ayaklarımı frenlersin
Acıyı, ayrılığı yaşatır,
Burasının dünya olduğunu hatırlatırsın...
Biliyorum beni şefkatle kucaklayan Sensin.
Biliyorum seversin, affedersin, gözetlersin.
Biliyorum iyiyi ve kötüyü
Cennet ve cehennemle özetlersin...
Biliyorsun seni sevdiğimi.
Ve biliyorum Seni seveni sevgilerin en kutsalıyla seven Sensin.
/Emine Önder
Senin olmadığın her yer gurbet bana,
Her mevsim sonbahar.
Hep eylül ve hep hazan.
Bilmiyorsun bu kaçıncı yazıp yaktığım
Mektup,
Bu kaçıncı yırttığım şiir.
Bu kaçıncı uykusuz gece,
Tekrar tekrar gidiyorsun
Benden her gece...
/EmineÖnder
O ŞİİR
Başı boş dolanıyorum kelimelerin içerisinde,
ellerim ceplerimde.
Sahi ne arıyor ellerim ceplerimde? Eskilerden unuttuğum bir kaç cümleye değiyor parmaklarım.
Para bulup bakkala koşan çocuk gibi seviniyorum.
Onun bulduğuna şeker,
benim bulduklarıma şiir verirler mi? bilmiyorum.
Bir şarkı tutturuyor akordu bozuk ıslığım, bu dizeleri bir yerlerden tanıyorum, çıkartamıyorum.
Çocuk, elindeki şekeri çoktan bitirmiş. Bense yıllardır o şiirin ardından koşuyorum koşuyorum...
/Emine Önder