Ne görüyorsun? diye sordu içim.
Tutkuyu dedi daha içerim.
Sende var mıydı diye sordu içim.
Olmalıydı dedi daha içerim.
Ablasın sen,
İlk doğansın,
Olmamış bebeğine sahip çıkansın.
Sapla iğneyi damarına,
Kanın onunkine karışsın...
Unutmaktı meselesi,sanki hiç yaşanmamış gibi eski yalnızlığına dönmekti. Hayal olan rüyadan uyanmak istemişti. Ama o çok sevmişti. Nasıp unutabilirdi o meleğini? Göz perdesi kapansa dahi meleğinin burada olduğunu bilecekti. Onun aşkı öylesine kuvvetliydi ki. Sayılamayacak kadar kar tanesinden meleğinin indirdiğini bulabilecekti. (düşüncelerinizi yorum olarak yazarsanız sevinirim.:)