bugün, başarısız olduğumu açıkça görüyorum ve bazen, sadece, başarısızlığı sezememiş olmama şaşırıyorum. zafere inanacak neyim vardı? ne galip gelenlerin gözü kör kuvvetine sahiptim, ne de delilerin delici bakışlarına... soğuk bir gün gibi bilinçli ve hüzünlüydüm hep.
"ne var ki her şey kusurludur ve en güzel günbatımının daha güzeli, bize uykuyu getiren hafif yelin daha huzurlusu hep vardır. dolayısıyla, dağları ve heykelleri aynı dinginlikte seyredeceğiz; geçen günlerin ve kitapların tadını çıkaracak, en önemlisi de her şeyi düşleyerek, hepsini en mahrem özümüzün bir parçası haline getirmeye çalışacağız."
"tam olarak delilik sayılmaz bu halim, ama deliler herhalde kendilerine acı veren şeye teslim oluyordur, ruhundaki sarsıntılardan yavaş yavaş zevk almayı öğreniyordur - hissettiklerim de buna pek uzak sayılmaz doğrusu."