Evrim Özkan
@emozkan
Reklam
Şişli'deki evimde yeni durumu düşünüyordum. Istanbul sokakları itilaf devletlerinin süngülü askerleri ile dolmuştu. Boğaziçi, toplarını sağa sola çeviren düşman zirhlilariyla lacivert sularını göstermeyecek kadar örtülü idi. Herkes ancak zorunlu ihtiyaçları için evlerinden çıkabiliyor, sokaklarda hatır ve hayale gelmeyen hakaretlere uğramamak için caddelerin duvar diplerinden, büzülerek, eğilerek ve korkarak yürüyebiliyorlardı. Istanbul ufuklarında yalnız düşman hakaretleri düşman bayrak ve süngüleri yükseliyordu.
Not: Mustafa Kemal Paşanın ağzından aynen kitaba aktarılmış.
Burada ne kadar oturduğumu bilmiyorum. Önümden erkek çizmeleri geçer gibi oldu, fark etmedim. Derken Otto Günsche'nin merdivenlerden yukarı çıkan iri-yarı siluetini görüyorum arkasından da kesif bir benzin kokusu geliyor. Yüzü kül rengine dönmüş, gencecik hatları çökmüş. Yanıma oturuyor ve hemen şişeye sarılıyor, kocaman elu titriyor. "Führer'in son emrini yerine getirdim... Cesedi yandı" diyor sessizce. Ona karşılık vermiyorum, hiçbirşey sormuyorum.
Reklam