Romalılar 12:2
Bu çağın gidişine uymayın; bunun yerine, Tanrı'nın iyi, beğenilir ve yetkin isteğinin ne olduğunu ayırt edebilmek için düşüncenizin yenilenmesiyle değişin.
Tüm sorularıma rağmen hayatın bana verdiği tek cevap ne kadar az konuşursak okadar az utanacağımız idi. Sözcüklerin bana getirdiği tek şey yalnızca soğuk utanç oldu. Kendini pasifize etmek bizi olağan utançlardan korurdu ama depresif duyguların içine daha da çok çekerdi. Oysa bu kadar utanç ile nasıl yaşayabilir ki insan? Her gün daha da çok utanıyorum. Kendimden daha da çok nefret ediyorum. Neden diğer insanlar gibi olamıyorum? Ya rab gör beni; herkesi sevdim, bana yapılan herşeyi kabullenebildim ancak bir tek kendimi ne sevebildim nede kabullenebildim.
Ne kadarda çok acı var bu dünyada, insan yaşadıklarından utanır. Sonra bu düşünce daha da üzer beni, sanki yeryüzünde üzülmeye bile hakkım yokmuş gibi. Bazen konuşup çok şey anlatmak ister insan, ancak kalplerimizin uzaklığı duyularımızı köreltir, sesler cümleleri yakalayıp anlam bulamaz, ses öbekleri yuvarlanır ancak bir bütün olamaz. Kalplerimiz kilidi bizim elimizde olmayan bir kapı, ne girene nede çıkana hesap sorulamaz.