Gerçeğin ne olduğunu bizzat yaşayıp görünce, insan sözcükleri gerçek anlamlarının dışında kullanmayı bence gerçeğe bir çeşit başkaldırı olarak benimsiyor. Gerçeği aşmak veya gerçeğin yarattığı hayal kırıklıklarını hafifletmek için mecazlara başvuruyor.
Kendi doğamı yadırgıyorum. Bambaşka bir ses ve vurguyla sorardı: Sence bu olağan mı? Bir bütünlük arıyorum çünkü kendimi darmadağınık hissediyorum, dağılarak yok olacakmışım gibi hissediyorum. Peki sence bu olağan mı?