“Alışkanlık insanı köreltiyor, hayatın ışığını sinsice kısıyordu. İnsan içinde debelenip durduğu çemberin sağını solunu her türlü görebildiğinden fazlasını arzulamıyor, ötesini sorgulamayacak denli alışkanlıktan yaşıyordu.”
“Ölümün kıyısına hiç yaklaşmamış olanlar ölüm hakkında en cesur olanlardı. Külfetsiz, haybeden bir cesaretle içleri dolu olurdu. Ne vakit, ölüm rüzgar misali saçlarına değer, yanaklarını okşardı, o vakit korkmaya başlardı insan.”