HATIRALAR İSTASYONU
hiçbir ayrılık bu kadar yakın olmamıştı
ne yana dönsek birimiz vardı
ne yana sarılsak biz
ağladığında güldüğün zamanları unutmuştun
güldüğünde ise ağladığın zamanlar hatırına bile gelmedi
böyleyiz biz insanlar
hiç düşünmeyiz ne yaşadıklarımızı
anın verdiği duyguların içinde sürüklenir gideriz
bir umudun dibinden başka umudun ıssızlığına
gölgemizde kuşlar dinleniyor seninle
bir şehre veda etmeye gelen kuşlar
gün doğumunda ayrıldığımız bu kentte
son dakikalar gibi hüzün doluyuz
titreyen ellerimizin uzaklaşmasını
çaresiz anılar gibi hatırlıyoruz sadece
unutma hiç
ters bağladığım ayakkabı bağcıklarımı düz çözmeyi öğrendim
yanlış iliklediğim gömlek düğmelerini falan çözdüm çoktan
adımı attığımda düşecek gibi olduğum doğrudur
yuvarlanıp gideceğim bir gün kollarından
yoksun ya
olmayışını umut ediyorum senin
elinde tuttuğun sigara bile duman vermiyorsa ölmüş olmalı hayat
çok kırıldım, daha da kırılıyorum işte
üzerine yağmur yağan bir şair oluyorum
ben
ölüyorum