Bu dünya seyirlik bir yer; yoksuluyla zenginiyle herkes, şu veya bu şekilde, bir resmi geçitte. Her biri hayatta kendi numaralarını icra ediyor; sahnede kimi daha kısa, kimi daha uzun kalıyor ama nihayetinde her insan, benzer bir tatminsizlik ve tamamlanmamışlık duygusuyla arka kapından usulca çıkıp gidiyor..
Cihan inanamadı, insanların bu kadar kısa zamanda nasıl böyle değişebildiğine; daha dün ağlayanların şimdi kahkaha atabildiğine; nefretten aşka, aşktan nefrete; neşeden kedere, kederden neşeye nasıl kolayca savrulup, gözyaşları daha kurumadan elemlerini unutabilmelerine.
Kimse "ben böyleyim, ben şöyleyim." Dememeliydi fazla. belkide her insanın içinde hiç tanımadığı biri gizliydi. En sıkıntılı, en beklenmedik anlarda çıkıveriyordu.