Engin Ertuğrul
@enginnuwanda
Kendini unutmaya çalışan
Dinleyip reaksiyon veren
Gözlemci
Tom Kapanış KonuşmasıAlıntı
Ay’a gitmedim, daha uzaklara gittim. Çünkü iki mekan arasındaki en uzun mesafe zamandır.
Kısa bir süre sonra bir ayakkabı kutusunun kapağına şiir yazdığım için işimden kovuldum.
St. Louis’i terkettim. Bu yangın merdiveninin basamaklarından son kez indim ve o andan itibaren babamın ayak izlerini takip ederek, hiç durmadan, uzayda kaybolmuş ne varsa bulmaya çalıştım.
Çok gezdim. Şehirler beni ölü yapraklar gibi süpürdü, yapraklar parlak renklilerdi fakat dallarından koparılmışlardı.
Duracaktım ama bir şeyler beni takip etti.
O şey her zaman habersiz geldi, her zaman beni tamamiyle gafil avladı.
Belki de o şey tanıdık bir müzikti, belki de şeffaf bir cam parçasıydı.
Belki de, arkadaşları bulmamdan önce, geceleyin, garip bir şehirde bir cadde boyunca yürümemdi.
Bir parfüm dükkanının ışıklı penceresinin önünden geçiyorum. Pencere, parçalanmış bir gökkuşağının parçaları gibi narin renklerde minik şeffaf şişelerle ve renkli cam parçalarıyla dolu.
Sonra kız kardeşim birden omzuma dokunuyor. Dönüyorum ve onun gözlerinin içine bakıyorum.
Laura, Laura... Seni arkamda bırakmayı denedim fakat sana düşündüğümden, kafamda kurduğumdan daha sadığım.
Bir sigaraya uzanıyorum, bir sokağı geçiyorum, sinemalara veya bir bara giriyorum, bir içki alıyorum, en yakınımdaki bir yabancı ile konuşuyorum - Ya da mumlarını söndürecek herhangi bir şeyle(konuşuyorum).
Bugünlerde dünya şimşeklerle aydınlanıyor! Mumlarını söndür Laura. Ve... hoşçakal.
Sayfa 89
