Neden, şu anda da olduğu gibi, ne zaman kendimi hayatımın en önemli aşamasına yaklaştığımı hissetsem, oraya bütün varlığımla ulaşamıyordum? Bu korkunç kayıp duygusu, bu kazanamama hali, bu yarım kalmışlık neden?
Dünya başlangıçta tümüyle gerçekti, insanoğlunun yüreğindeydi ve onunla birlikte atıyordu. Şimdi yürekler artık öyle değil, ruhlar da öyle değil, çünkü Tanrı elini çekti. Şeyleri görmek demek, Sonsuzluğu görmek demekti. Şimdi ise ışığa baktığımda Tanrıyı düşünmekte zorlanıyorum.
Seni kendiliğinde yeniden dikmek gerek, seni asimile eden ve seni üreten Tanrı olmadan, sanki sen kendi kendini oluşturuyormuşsun gibi ve sen Hiçliğin içindeymişsin ve de ona karşıymışsın gibi, her an kendini oluşturuyorsun.