Böyle aptal bir körlük, bu kadar anlamsız bir önyargı tüm insanlığı kaplamış olamaz. Bu saçmalığa katılmayan sağduyulu insanlar, alçaklıktan ve hainlerden nefret eden adil ruhlar da vardır. Arayalım; belki sonunda bir insana rast gelirim. Bulursam, düşmanlarımın sonu gelecek. Boşuna aradım, asla bulamadım.
Mutlu olmak için ne eksiğim vardı sanki? Bilmiyorum. Ama, biliyorum ki değilim. Bedenimin yorduğu ruhum günden güne çöküyor ve bu ağır yükün altında yaşlanmış kabuğundan eskisi gibi çıkma gücünü bulamıyor.
Doğduğumuzda girdiğimiz savaş meydanından ölünce çıkarız. Ömrün sonuna varıldığında yarış arabasını iyi kullanmayı bilmenin ne yararı var bize? Yapılacak tek şey kalmıştır, o da oradan nasıl çıkacağını düşünmektir.