“Meğerse yaşadığım hayat, hayat değilmiş.” Çehov’un Nişanlı adlı uzun öyküsünü bitirdiğimde aklımda kalan cümle buydu. Belki Nadya söylemedi doğrudan, ama bütün öykü boyunca hissettirdi. Ve sanki o söz sadece onun değil, hepimizin içinden zaman zaman geçen bir fısıltıydı. Nadya, toplumun “mutluluk” diye dayattığı bir hayatın içinde, hevesle hazırlanıyor nişanlı olmaya, evlenmeye. Herkes bu durumu övüyor, gıpta ediyor. Ama zaman geçtikçe o da fark ediyor: Bu sadece süslü bir kabuk. İçerisi boş. Her şey tekrara dönüşüyor. Yeni başlayan her şey zamanla sıradanlaşıyor. Tıpkı yeni alınan bir çift ayakkabı gibi… İlk giydiğinde kendini özel hissedersin. Duruşun değişir, adımların bile daha farklı atılır. Ama birkaç hafta sonra, o ilk heyecan geçer. Artık sıradan bir eşyadır. Aynı şey evlilikte, yeni bir başlangıçta ya da mutlu sandığımız birçok şeyde de geçerli. Kitaptaki öğretmen karakter de bu boşluğu yaşıyor. O da bir hevesle evleniyor ama sonra fark ediyor ki “başka bir şey” lazımdı aslında ona. Bu da bana şunu gösterdi: Hevesle başlayan şeyler mutluluk garantisi değil. Çünkü gerçek mutluluk, dışarıdan alınan değil, içeriden kurulan bir şey. Benim için Nişanlı, sıradan görünen bir hayattan silkinişin, uyanışın ve özgürleşmenin öyküsüydü. Nadya’nın her şeyi bırakıp gitmesi, aslında bir kaçış değil; bir doğuştu. Kendini unutturacak kadar içine gömüleceği, anlamlı bir şey arayışına çıkması… İşte o kısımlar bana çok dokundu. Çünkü ben de böyle hissettim. Belki çoğumuz hissettik. Ama çoğu zaman bu duyguları bastırdık. Çehov bastırmıyor. Yazıyor. Gösteriyor. Dil sade, ama etkisi güçlü. Karakterler sessiz ama çok şey anlatıyor. Ve insan kitabı kapattığında kendine dönüyor: “Ben ne yaşıyorum? Gerçekten yaşıyor muyum, yoksa sadece yaşıyormuş gibi mi yapıyorum?” Her satırda