eponanhl
@eponanhl
kimsesiz, düşünce mahkumu, nihilist
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Pencere kenarında duran orkidem, haftalardır sessizdi. Sanki zamanla küs, sessizlikle barışıktı. Toprağı ne eksikti ne fazla; suyu yerindeydi, ışığı yeterliydi. Ama yine de bekliyordu — neyi, bilmiyordum.
Sonra bir sabah, kahvemi elime alıp perdeleri araladığımda fark ettim: bir tomurcuk, usulca, sabrın sabırsızlığa dönüşmediği bir yerden bana göz kırpıyordu. Küçük bir kıpırtıydı belki, ama içimde bir şey büyüdü o an. O an anladım ki bazı şeyler sadece görünmek için değil, beklemek ve hissedilmek için vardır.
Günler geçti. Tomurcuklar birer birer açıldı. Her biri farklı bir yüz gibi, aynı bedende farklı ruh halleri taşıyan çiçekler… Sanki hayatın tüm mevsimleri aynı dalda buluşmuştu. Ve ben, onların sessizliğinde kendi iç sesimi duydum: Hayatın gürültüsünden uzaklaştıkça, gerçek anlamı fısıltılarla gelir insana.
Orkidem bana yaşamın telaşsız yanını öğretti. Beklemenin, kök salmanın, zamana direnmeden onunla akmanın güzelliğini… Her çiçek açışı, kalbimde bir hatırayı suladı; geçmişin gölgesinde büyüyen bir umut gibi.
Belki de hepimiz bir orkideyiz. Kendi mevsimimiz gelmeden açamayan, bazen sessizliğe, bazen yalnızlığa çekilen… Ama zamanı geldiğinde, hiç kimsenin beklemediği bir anda, hayatın en zarif mucizesine dönüşen…
Okuduğumuzda yora belirsiz, zira genç bir kadın kuşu işiterek elini ona uzatır, “guguk, guguk/ gerçeği anlat bana / ne zaman evleneceğim’ diye … Kuşun verdiği cevap dokuz kere ‘guguk’tur… Fala bakmayın boşuna ahh Joyse ah Joyse fallık değil, dokuz saat dokuz gün dokuz ay dokuz yıl değil, numerolojide dokuz sonsuzluğu simgeler, yani “asla” demek istemişsin ve ben bunu bildim…