Onu kaybetmek hiç bilmediğim mavi gibiydi.
Onu özlemek yapayalnız koyu griydi.
Onu unutmak hiç tanımadığın birini tanımaya çalışmak gibiydi.
Ama onu sevmek kırmızıydı.
Tenhalığı seviyorum. Sık görüşülmeyen ama bağı da koparılmayan dostlukları... Sakin mekanları, az rastlanılmayı, kendimle kalmayı, kendimi saklamayı ve de sınırlarımı...
Bir kış günü çöllerde nilüferler açarsa
Denizde kuşlar yüzer, gökte balık uçarsa
Menekşelerin boyu sarmaşığı aşarsa
Belki o zaman seni sevmekten vazgeçerim.
Kutuplarda topraklar susuz kalır çatlarsa
Okyanuslar kurur da Sahra’yı sel basarsa
Güneş batıdan doğar doğudan da batarsa
Belki o zaman seni sevmekten vazgeçerim.
-Amir Ateş Hüzzam.
Onu kaybetmek hiç bilmediğim mavi gibiydi.
Onu özlemek yapayalnız koyu griydi.
Onu unutmak hiç tanımadığın birini tanımaya çalışmak gibiydi.
Ama onu sevmek kırmızıydı.