"Yaşam nasıl da acıklı. Bununla birlikte insan melankoliye kaptırmamalı kendini, başka yerlerde avuntu aramalı. En iyisi çalışmalı, çalışmalı..."
-Vincent Van Gogh
Sessizliğin içinde, gün ışığı sütunundaki toz zerrecikleri ağır ağır yere inerken, yaşamında belki de ilk kez gerçek duygularını dile getirmiş olduğunu düşündü.
"Hazır olana kadar hiçbir şeyden vazgeçmek zorunda değilsin. Böyle bir şeye hazır olduğunda da, kaybettiklerinin yerine koyabileceğin bir şeyler olacak."
Deborah bir süre huzur içinde yaşadı. Dünya pek fazla istemde bulunmuyordu, dolayısıyla Yr'deki acılarının nedeni dünyanın baskılarıymış demek ki, diye düşünmeye başlamıştı yine.
Deborah Blau birden özgürlükten koptu, tepesi üstü yuvarlanarak çarpışan iki dünyanın arasında kalıp paramparça oldu. Daha önceleri hep olduğu gibi, garip bir biçimde sessiz bir parçalanmaydı bu.