Büşra E.
@erbus
Şu anda okuduğu kitap
“Peki, bırak da başörtümü filan alayım. Hemen gelirim…”
“Yoksa gelmem diye mi korkuyorsun?”
Yusuf başını salladı:
“Gelirsin… Biliyorum…”
“Öyleyse neden bırakmıyorsun?”
Yusuf avucunda tuttuğu bileği sinirli bir hareketle sıkarak:
“Lüzumu yok!” dedi. Sonra, dudakları titreyerek, ilave etti:
“Ne olursa olsun, artık seni hiç bırakmayacağım!”
Reklam
Zaten Yusuf, senelerden beri hiç kimseye karşı kalbinde muhabbet beslemiyor ve bir insanı sevebilmesi için ona hayran olması lazım geldiğini anlıyordu. Hürmet ve takdir hisleri beslemediği, hatta tepeden baktığı ve küçük gördüğü insanları nasıl sevebilirdi?
Hayatta hiçbir şey ona kıymetli görünmemiș, peşinden koşmak, erișmek, sahip olmak arsuzunu vermemiști. Etrafına daima bir yabancı gözüyle bakmış, hiçbir yere bağlanmak arzusu duymamıș, bu yalnızlığının gururu içinde memnun olmaya çalıșmıștı. Şimdi ilk defa bir şey istiyor, hem de korkunç bir șiddetle istiyordu. Fakat niçin bu istek bir imkânsızlıkla beraber gelmişti? Niçin hayatının bu en büyük arzusunu, şimdiye kadar belki yine içinde, fakat en gizli yerlerde saklı duran bu arzuyu, hapsedildiği yeri parçalayarak ortaya çıkar çıkmaz, öldürmeye mecbur kalıyordu?.. Niçin? Kimin için?
Ömrünün bu en güzel gecesini, ömrünün bu en korkunç gününün takip etmesi mi mukadderdi? Neydi bu içinden çıkılmaz meseleler? Neydi bu mavi göğe veya sevgili bir yüze bakmayı zevk olmaktan çıkaran hisler ve üzüntüler?
Şu anda bu koskoca dünya üzerinde kendisini düşünen bir tek kişi bile mevcut olmadığına o kadar emniyeti vardı ki, acı bir kabadayılıkla kendisi de hiç kimseyi düşünülmeye layık bulmuyor; fakat bundan sebebini anlayamadığı bir üzüntü duyuyordu. Acaba onu sahiden hiç düşünen yok muydu ve o hiç kimseyi düşünmemekte, kendini yalnız bulmakta bu kadar haklı mıydı?