FEYZA ÜSTÜN
@erfeygul
Aileler, söylendiği gibi ağaçlara benziyorlar, birbirine dolaşmış kökleri ve tuhaf açılar yaparak uzanan bireysel dallarıyla ağaçsı yapılarsa, aile tramvaları da kabuktaki bir kesikten damlayan yoğun, şeffaf reçine gibidir. Damla damla akar durur nesilden nesile. Yavaşça sızar aşağıya, öyle hafif bir akıştır ki neredeyse hiç fark edilmeden zamanlar ve mekanlar boyunca ilerler ve bir çatlak bulunca da yerleşip pıhtılaşır. Kulaktan kuşağa aktarılan travmanın çizdiği yol rastgeledir kime geçeceğini hiç bilemezsiniz ama birine mutlaka geçer. Aynı çatının altında büyüyen çocuklar arasında, kimisi diğerlerinden daha çok etkilenir. Aşağı yukarı aynı fırsatlara sahip iki kardeşten birinin diğerinden daha melankolik ve içi kapanık olduğuna tanık oldunuz mu hiç? Olur bu. Bazen aile travması bir kuşağı tamamen atlar ve bir sonrakini iki misli güçle vurur. Büyükanne ve büyükbabalarının çektikleri acıları sessizce omuzlayan torunlara rastlayabilirsiniz. Sf 153
Reklam
Aklına tatsız veya cesaret kırıcı düşünceler geldiğinde sadece zamanında farkına vararak bunları uzaklaştırıp yerine azimle hoş ve cesur düşünceler koyan birinin başına çok daha şaşırtıcı şeyler gelebilir. O iki düşünce aynı yerde barınamaz.
"Gül ektiğin yerde evlat,
Devedikeni büyüyemez."
