Edmond Dantes
@erhanmanco
Горький
İstanbul
1639 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Huzur, Mümtaz ile Nuran’ın tutkulu ama kırılgan aşkını anlatırken, aslında bir insanın iç huzurunu bulamamasının hikâyesini gösterir.
Mümtaz, Nuran’da sığınacak bir dünya bulur; fakat geçmişin yükleri, çevredeki baskılar ve Suat’ın karanlık etkisi bu aşkı yavaşça tüketir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir adada buluşan on yabancı, gizemli bir davetle aynı kaderin içine çekilir. Her biri geçmişinde bir suça bulaşmış, ama yasalar onlara dokunmamıştır. Fakat adaletin sessiz kalışı, vicdanın susacağı anlamına gelmez. O adada kimse masum değildir — ne kurbanlar ne de yargıç.
Agatha Christie bu romanında yalnızca bir katilin kim olduğunu değil, adaletin kimde olması gerektiğini sorgular. Çünkü bazen yargıçlar susar, mahkemeler kapanır, kanunlar eksik kalır. O zaman cezayı veren yasalar değil, insan vicdanının karanlık yüzü olur.
“On Kişiydiler”, bir cinayet hikâyesinden çok daha fazlasıdır; suçun karşısında susan dünyanın yerine adaleti kendi elleriyle dağıtan bir zihnin hikâyesidir. Fakat sonunda sorulacak tek soru kalır:
Eğer herkes kendi adaletini sağlarsa, ortada adalet kalır mı?
Bir çocuğun gözlerinden dünyanın bütün acılarını seyrediyoruz bu romanda.
Yoksulluğun sesi kısık, sevgisizliğin kokusu ağır… ama insan kalbinin sönmeyen bir ışığı var hâlâ.
Momo, kimseye ait olmayan bir çocuk; ama en çok sevgiyi o biliyor.
Madam Rosa, yaşlı bir kadın; ama anneliği kimse onun kadar yaşamamış.
Bu ikisi, dünyanın bütün yoksunluklarına rağmen birbirine tutunan iki kalp.
Cervantes’in yarattığı bu eser, ilk bakışta “çılgın bir şövalye parodisi” gibi görünse de aslında çok daha derin bir sorgulamanın kitabıdır. Don Kişot’un değirmenlere saldırması, sadece akıl dışı bir macera değildir; ideal ile gerçek arasındaki uçurumu gösteren bir simgedir.
İnsanın hayal gücünün sınır tanımadığı, fakat toplumun sert ve çoğu zaman acımasız gerçekleriyle sürekli çarpıştığı bir dünyada, Don Kişot bir anlamda “erdemli hayalin” temsilcisidir. Yani aklın değil, kalbin doğrularına göre yaşar.
Sancho Panza ise bu yolculukta aklın, çıkarın ve dünyevî olanın sesi olur. Böylece ikisi bir araya geldiğinde, insanın içindeki çelişkiyi de yansıtır: hem göklere kanat çırpma arzusu, hem de yere sıkı sıkıya basma zorunluluğu.
Sonuçta Don Kişot, “delilik” üzerinden insanın en saf yanlarını anlatır: adalet arayışı, sevgiye duyulan inanç, doğruluk uğruna savaşma cesareti. Herkes onu gülünç bulurken, aslında bize unutulmaz bir ders bırakır: Gerçek kahramanlık, dünyanın seni anlamamasına rağmen inandığın değerlere sadık kalmaktır.
İşte bu yüzden Don Kişot sadece bir roman değil; insanın kendi idealleriyle olan kadim mücadelesinin aynasıdır.
Yoksul bir çocukken kurulan hayaller, zenginlik ve aşk uğruna harcanan bir ömür… Büyük Umutlar, insanın kendine kurduğu tuzakları anlatıyor aslında. Pip’in büyümesi bir yükseliş değil, yavaş yavaş çözülen bir yanılgı.
Estella’ya duyduğu aşk, ona kavuşmak için çıktığı yol… hepsi sonunda ne kadar kırılganken, Magwitch’in varlığı Pip’in içini en derin yerden sarsıyor. Zenginliğin ardındaki gerçek, kibarlığın maskesi, sevginin sahici olanı… hepsi Pip’in gözlerinin önünde bir bir dökülüyor.
Dickens, sınıf atlama arzusunun insana neler kaybettirdiğini o kadar güzel göstermiş ki… Bu kitap sadece bir "büyüme hikâyesi" değil. Aynı zamanda kendine yabancılaşmanın, sonradan gelen pişmanlıkların ve geç anlaşılan sevgilerin romanı.
