Erhan VARIM
@erhanvarim
"I think, therefore i am."
sonra düşündüm aşağılamanın kırgınlığını sonsuza dek saklaması daha iyi olmaz mı?
Çünkü KIRGINLIK ARINMADIR, en yakıcı en acı verici bilinçliktir!
Reklam
Gitmişti kararsızlık içinde odama geri döndüm. Kendimi fena halde ezilmiş hissediyordum. Nereye gitmişti? Ve ben niçin onun arkasından koşuyordum?
Niçin? ayaklarına kapanmak için, vicdan azabından hiç kıra hiç kıra ağlamak için, ayaklarını öpmek için, beni affetmesi için, yalvarmak için! Bunları yapmak istiyordum, göğsüm yırtıldı parçalanıyordu ve o anı asla, asla umursamazlıkla hatırlamayacaktım. Fakat ne için diye düşündüm. Bugün ayaklarını öptüğüm için belki yarın ondan nefret etmeye başlamayacak mıydım? onu mutlu edecek miydim? ogün 100. kez derdimin ne olduğunu anlamamış mıydım? ona işkence etmeyecek miydim?
İyi giyimli olmalıyım, bu saygıyı uyandırır ve toplumun gözünde bizi kendiliğinden eşit seviyeye koyar.
1- İnsanın arkadaşları dışında kimseye söyleyemeyeceği hatıraları vardır.
2- Kendisi dışında arkadaşlarına bile açamayacağı diğer meseleler vardır.
3- İnsanın kendine bile söylemekten korktuğu başka şeyler bulunur. Her saygın insanın zihninin bir kenarında butür şeyler vardır. insan ne kadar saygınsa zihnindeki şeylerin sayısı o kadar fazladır.
Ne olursa olsun insan böyle amaçları ulaştıktan sonra bir ölçüde beceriksizleştiğini gözlemleyebilir. Ulaşma sürecini sever fakat ulaşmış olmak o kadar da hoşuna gitmez ve bu elbette çok absürttür.
Reklam