Ara sıra böyle oluyordu: Bu dünyada yalnızlığa itilmiş olan Dântes bazen şiddetli bir yalnız kalma ihtiyacı hissediyordu.Bu kez yalnızlığına düşünceleri eşlik ediyor, hayalleri geceyi aydınlatıyor, yeminleri sessizliği canlandırıyordu.
..”Zaten beni ürküten de bu, insanın böyle kolayca mutlu olabileceğine inanamıyorum! Mutluluk o büyülü adalarda kapılarını ejderhaların koruduğu saraylara benzer âdeta.Ona sahip olmak için mücadele etmek gerekir.”