Herkes bir can pazarı ile karşılaştığında paniğe kapılacağını düşünür. Ama gerçekten böyle bir şeyi tecrübe etmiş olan neredeyse herkes, paniğin bedeli ödenmesi güç bir lüks olduğunu söyleyecektir sana.
O an düşünmeden hareket eder, elindeki bilgiyle yapabildiğin her şeyi yaparsın.
Her şey bittiğindeyse çığlık atar, ağlarsın. Sonra onca şeyi nasıl yaptığını düşünürsün. Çünkü kuvvetle muhtemeldir ki gerçek bir travma durumunda beynin anı toplamakta pek başarılı değildir. Sanki kamera açık ama kayıtta değilmiş gibi. Sonradan başına oturup filmi başa sardığında sadece boşluk görürsün.