Esra Dağcan
@es_esd
.
Yüksek lisans
13 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
NİETZSCHE AĞLADIĞINDA (Kitap Değerlendirmesi)
Esra DAĞCAN
Sahne
Psikanalizin doğumu arifesindeki 19.yüzyıl Viyana’sı. Entelektüel ortamlar. Hava soğuk...
İnsanın her kitapta görmek istediği kendisidir aslında. Ruhumuzun bir yansımasını gördüğümüz kitaplar hayatımızın demirbaşlarından oluverir neredeyse... Ben de "Nietzsche Ağladığında" yı yaklaşık beş ay önce okudum. Sabahın köründe o kitaptan ne çıkardığım geldi aklıma. Zihnimi kurcaladım ve kitaptaki olaylara dair çok az şeyi hatırladığımı fark ettim. Ama hissettiklerimi yıllar sonrasında bile unutmam çok zor. Ben de bu sefer hislerimi muhatap alarak tekrar sordum: "kitabın sana öğrettiği ne oldu ?"
Kitabı 02.00 de bitirip sabah 05.00 e kadar uyuyamadığım, hatta bu sürenin uzun bir kısmını da sabit bir noktaya bakarak geçirdiğim doğrudur. Bitirme aşamasına gelmeden önce, Nietzsche ile kendimi bütünleştirdiğim ve kitap süresince zaten yoğun olan migren ağrılarımın daha da sıklaştığı, Nietzsche gibi benim de insanlardan uzaklaşma hatta kaçma, kaçarken de arkama bile bakmama davranışları sergilediğim söylentileri de asla yalan değil.
Nietzsche Ağladığında'yı okurken ruhumda derin izler bırakan hislerden biri "yalnızlık" oldu. Özellikle filozofların, büyük kuramcıların, peygamberlerin fikir hayatlarını, ruhsal tekamüllerini en çok inşa eden dönem, psikolojide de "yapıcı yalnızlık" olarak nitelendirdiğimiz bir dönem yaşadım diyebilirim. Tabi oluşan duygunun yapıcı olabilmesi için birçok şeyi acı verse de, enkazının altında kalmayı göze alarak yıkmayı da başarabilmek gerektiğini tecrübe ettim. Hayatta yalnız kalabilmeyi becerebilmeli, öğrenebilmeli insan. Kastettiğim Nietzsche'ninki gibi bir "tek başınalık" değil elbette. Dostlar biriktirmeli fakat yer yer sıyrılıp dünyaya bakan gözlerini içine
