İnsan iki şey beklemez mi dualarından:
Günah işlemek, işleyince de bağışlanmak.
Kaldır öyleyse başını: Bir günahtır işlemişsin.
Kaldır, ama hangi duaya sığar senin yaptığın?
Tanrılar bile görselerdi onu,
Duysalardı acı çığlıklarını,
Ölümlülere biraz olsun acıma varsa içlerinde,
Sarsılıp tanrısal yürekleri,
Yaşarırdı göklerin ateşten gözleri.
İnsanın kendisi için de böyledir bu;
Çok kez bir kusur olur yaradılışında,
Suçu da yoktur bunda,
Kendi seçmemiştir çünkü doğuşunu.
Olur a, pek bir aşırı öfkeye kapılıp
Aklın duvarlarını yıkar geçirir,
Ya ciğerlerine işlemiş bir alışkanlık
Gelir berbat eder en güzel davranışlarını.