esen
@esenkare
14 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Eylül,1981
Ölü bir kirpi oluyordum, dikenleri yıldızlar ve yalnızlıkla kıvrılan.
Soyumun küskünlüğünü hazırlıyordum,
bir kez daha oralarda gezinmeyecek olan kardeşlerimin iyicil adımlarını, daha şimdiden saptırıyordum.
Sen de ölüyordun ön-bilisinde,
ağlatıyla giyinecek sonuçları.
Şimdi ölü bir kirpiyim.
Sen, ölü bir insan
Reklam
Bir kez yakmıştın beni, bir kumsalın ürkünç gecesinde. Eziyetçi tanıklığın, tutuşan dikenlerimin çığlığını gömmüştü küle...
Çerçeveleri yalnızlıklarımızdan oluşan, kapıları acılardan örülmüş, toz, taş, geçmiş ve şimdiyi saklayan güzellik! Hiç bitmesin diyoruz dingin tavrımız, bir kez seçilmiş uğraşı yaşamdan ayırmamakla. Arınalım, arınalım artık yozluklarından, şu densiz yeryüzünün kalık çirkefinden;
Sevgi yazısıyla!
9/10
Beğendi
·2025 13. kitabı
Reklam