Bit tek hikayemiz var. Bütün romanlar, şiirler, içimizde o hiçbir zaman bitip tükenmeyen iyi-kötü yarışı uzerine kurulmuştur. Ve bana öyle geliyor ki, kötülük ölür ölür dirilir, iyilik ise ölümsüzdür. Kötülüğün her zaman taptaze bir görünüşü vardır, iyilik ise dünyadaki her şeyden daha cok saygidegerdir.
Suna inanıyorum ki, her insan, yüzeydeki bütün zayifliklarinin altında, iyi olmak ve sevilmek ister. Gercekte, kötülüklerin çoğu, sevgiye kısa yoldan ulaşmak icin harcanan çabalardır. Bir adam öldü mü, yetenekleri, etkinliği, dehası ne olursa olsun, eğer sevilmeden ölmüşse, yaşamı boşa gitmiştir, ölümü soğuk bir dehşet olur.