Esin Tezci
@esim
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Ruh, karanlık mıdır gerçekten? Yoksa karartılmış mıdır? Saklanmış mıdır? Saklatılmış mıdır? Kendimize mi Saklatılmış tır? Bir süre sonra kendimiz bile bulamayız onu içimizde. Şeytan aldı götürdü, ben nerdeyim? Satamadan getirdi? Neredeyim ben? Bu ben miyim? Şeytan aldı götürdü. Getirdiğinde artık ben, ben değilim. Kendimiz bile bulamayız onu içimizde, aranır dururuz. Sonra temizlik, titizlik, takıntılarımız, aşırı düzenlilik, saplantılarımız, gündelik hayatı kendimize zehir etmek için bulduğumuz bir yığın ayrıntıyı bulur çıkarırız. Artık başkalarına gerek yoktur, şeytana gerek yoktur. Kendi başımıza bizi bırakmıştır. Nasıl olsa biz kendimizi gözleriz. Bir yığın ayrıntı, yaşantılarımızı bunlara çengelleriz, tuttururuz. Gerçekten yaşamayan, gerçeği yaşamayan insanların binlerce kuruntusu işte.
Niyet kalpteydi, kelam nefeste. Kelam düşünmenin eseriydi, düşünme kelamın, sonra her ikisi de aklın. Değil mi ki Allah'ın varlığını ve ona ait bahisleri, vahyin izin verdiği dairenin içinde de olsa, aklın ve mantığın yolu ile kavrayan ilmin adıydı İlm-i Kelam. Sözün
kaynağı ilahiydi, mucizeydi ama her mucize gibi akla hitaben indirilmişti.
Kokuya ve onun sırlarına dair bilgim her gün artarken, bütün ruhların, bu arada Adem'in bile ruhunun yaratılmasından önce, mutlak bir Habercinin ruhunun yaratıldığını anlattı Nihade. Peygamberi ruhun öyle bir ısı ve parlaklık taşıdığını ki dayanamayarak terlemeye başladığını. Her şeyi yaratan Rabb'in yere dökülen bu ter damlacıklarından gülün ruhunu yarattığını. Bu yüzden evren kendisi için yaratılan Peygamber ete kemiğe büründüğünde, yürürken kendisinden gülün ruhunun kokusu geldiğini ve dahi bu kokunun gülden Peygamber terine değil, Peygamber terinden gülün ruhuna ödünç verildiğini.
Reklam